blog

Het yonikussen
december 2019

Afgelopen zomer ging ik met een goede vriendin naar een spiritueel festival. In tipitenten werden kleinschalige workshops verzorgd, het programma was om te smullen.
Één van de workshops leek mij echter verschrikkelijk; meditatie op een yonikussen.
Mijn vriendin wilde ook ab-so-luut niet naar deze sessie, hou op zeg. We zagen het al voor ons; zweverige hippievrouwen met lange rokken en okselhaar die dan een eerbetoon gaven aan hun edele delen. Niks mis met okselhaar trouwens. Zweverige hippievrouwen, helemaal prima, maar ertussen zitten en onze verwarmde yoni eren? Nou, nee.

De weerstand was zo groot dat het op zijn minst interessant te noemen was. We bespraken het op de heenweg en het stemmetje diep in onze onderbuik lukte het om van fluisteren naar een bescheiden roep te komen. We moesten hier bij zijn.

Aan de start van het festival haasten we ons naar de tipitent,
want vol was vol en stel je voor dat we het zouden missen. Met nieuwsgierigheid en een beetje zenuwen sloten we aan bij een prachtige groep vrouwen (in rokken en broeken met en zonder okselhaar en allemaal even geweldig mooi op hun eigen manier).

Door te dansen en een aantal yogaoefeningen te doen, werd de aandacht gelegd op ons bekkengebied. De pittenzakken werden ondertussen verwarmd en we deelden over onze relatie met onze yoni (yoni is sanskriet voor de vrouwelijke geslachtsorganen; vulva, vagina, baarmoeder en eierstokken, het hele gebied dus).

‘Praktisch, lastig, gedoe’
de meeste vrouwen een matige tot geen verbinding en een enkele een waanzinnige verbinding; haar innerlijk kompas en poort naar plezier.

‘hmm, dat klinkt goed’.

De kussens zijn warm en we nemen plaats.

‘waar ben ik mee bezig?’ ‘mijn kussen is niet warm genoeg, dit werkt niet’, denk ik.

Oh, toch wel. Wat fijn is dit!
Wow, dit is bijzonder aangenaam. Ik voel me zakken, mijn hoofd raakt leeg, ik raak meer en meer bewust van mijn lijf en met name mijn buik- en bekkengebied.
Wat volgt is rust en een aangename leegte.

Met onze ogen nog gesloten delen we onze ervaringen in enkele woorden:
Kalmte
Kracht
Warmte
Verbondenheid
Alsof er een muur weg valt
Verdriet wat weg kan stromen
Verbinding met Moeder Aarde
Levensenergie
Plezier
Enthousiasme
Een glimlach

Dit.. is… zalig.
Diep dankbaar sluiten we de workshop af.

De echte verbinding met ons bekkengebied is weer gemaakt. De rest van de dag voelen we ons geaard, volledig in onze vrouwelijke kracht en energie, vol vertrouwen, speels, intuïtief, gedragen.
De ervaring blijft ons nog lang bij en zet een proces in gang waarin we ons meer gaan verbinden met onze baarmoeder, seksuele energie en levensenergie.

In de baarmoeder schuilt de vrouwelijke creatiekracht, haar innerlijk weten, haar levensbron.
Helaas slaan veel vrouwen ook pijn, verdriet, woede, angst en trauma op in haar baarmoeder.
Een bijzondere baarmoederheling (waarover later meer) leert mij;
De baarmoeder is geen plek om angst en pijn in te bewaren
De baarmoeder is een plek van creatie en geboorte van leven.
In mijn praktijk zie ik veel zwangere vrouwen die de verbinding met hun yoni (vulva, vagina, baarmoeder) verloren zijn. Het voelt niet als onderdeel van hun lichaam, het is lastig om over te praten, er is veel spanning voelbaar in het bekkengebied.
Zoiets simpels als warmte kan het gebied weer laten stromen en daarmee kun je weer contact maken met je creatiekracht en plezier, je levensenergie. Je ervaart innerlijke rust en er ontstaat ruimte om oude emoties en patronen los te laten of transformeren.
In het geval van zwangerschap geeft het ruimte voor je kindje in je bekkengebied, wat een soepele geboorte ten goede komt.
Het yonikussen heeft mij en vrouwen om mee heen al veel gebracht.
Wat begon als weerstand bracht heling, kracht, bijzondere ervaringen en ontmoetingen, maar vooral verbinding met en acceptatie van mijzelf in alle volledigheid.

Wil je ook ervaren wat het yoni kussen voor je kan doen of er zelf een hebben, stuur me een bericht. Ze zijn op bestelling te verkrijgen.

De echte reden dat ik hypnobirthingdocent werd
april 2019

Beide geboortes van mijn dochters waren liefdevol en prachtig, ik gun dat iedere vrouw, iedere ouder en bovenal ieder kind. Het spoorde me aan om hypnobirthingdocent te worden. Best logisch toch?

Maar de echte reden ligt veel dieper.
Ik werd geboren na 34 weken zwangerschap. De vliezen zijn gebroken en er is geen weeënactiviteit. Na twee dagen krijgt mijn moeder koorts en blijkt ze een infectie te hebben die voor ons allebei (levens)gevaarlijk is. Er zijn op dat moment lichte weeën en ze krijgt bijstimulatie. Het heeft weinig effect, de pomp wordt op de hoogste stand gezet. Na 5 uur is er 1.5 cm ontsluiting. Op de CTG is te zien dat mijn hart een aantal keer stilstaat.
Mijn moeder wordt met spoed naar de operatiekamer gereden en onder algehele narcose gebracht.
Ik word met een keizersnede geboren.
In die tijd (1985) moeten prematuren laten zien dat ze willen leven. Ik word op een metalen tafel in de operatiekamer gelegd en 1 minuut geobserveerd. Ik heb moeite met ademen, maar het lukt. Na deze minuut word ik behandeld. Zuurstof, een infuus met antibiotica, een sonde. Ik word in een couveuse gelegd. Mijn moeder zie ik pas drie dagen later.  Ze mag me even aanraken door de gaten in de couveuse. Mijn vader mag me eerder bekijken en hij mag een foto maken. Hij krijgt geen toestemming om mij aan te raken.
Ik heb anderhalve week in de couveuse gelegen en daarna een week in een warme kamer. Mijn broers zagen mij vanuit deze kamer voor het eerst. Zij buiten en mijn moeder en ik binnen achter het raam. Hierna werd ik overgeplaatst naar een ander ziekenhuis, omdat dit beter te bereizen was voor mijn ouders en mijn broers mij dan ook mochten zien en vasthouden. Dit is een korte samenvatting van de start van mijn bestaan. Gelukkig weet ik daar niks meer van.

Ik heb dit natuurlijk niet onthouden. Dacht ik. Dat dacht ik best lang. Wie onthoudt nou zijn geboorte? Toch?

Totdat ik op mijn 21e naar een hypnotherapeut ging omdat ik me steeds niet veilig voelde, ongelukkig was en geen relaties durfde aan te gaan.

Ze bracht me in hypnose en voerde me terug naar mijn geboorte. Ik durfde dat niet en kwam steeds uit de trance. Maar mijn onderbewuste vertelde me dat het belangrijk was om naar dit moment terug te gaan. Met een omweg zijn we bij de geboorte gekomen en beleefde ik (opnieuw) hoe de geboorte voor mij geweest is. Ik voelde de stress, ik voelde dat ik opeens uit de warme buik was gehaald, zonder dat ik het door had. Ik voelde de kou en de hardheid van de tafel onder me. En ik zag vier mensen van bovenaf naar me kijken.
Het deed pijn om te ademen, waarom hielp niemand mij?
Er is niemand die mij begrijpt.
Waar is mijn moeder? Waar ben ik?
Ik hoor hier niet thuis.

Ik voelde me eenzaam in de couveuse. Ik had geen idee wat er ging gebeuren.
Als er iemand kwam werd ik geprikt met naalden.
Aanraking doet pijn.
Ik was alleen. Heel alleen.
Niemand houdt van mij.

Hier begonnen de gedachtepatronen die mij voor een groot gedeelte van mijn leven (onbewust) hebben gestuurd. Gelukkig, als je eenmaal bewust bent van je gedachten, kun je hiermee leren omgaan en kun je ze ook omzetten naar positieve overtuigingen. Positieve overtuigingen die meer helpend zijn bij het gevoel van veiligheid, het gevoel welkom te zijn en gezien te worden, je geliefd te voelen en lief te hebben.

\Toen ik zelf zwanger werd kon ik niet geloven dat ik met toeters en bellen in het ziekenhuis zou bevallen. Ik geloofde het niet, maar nu weet ik ook dat ik koste wat kost mijn eigen geboorte-ervaring mijn kinderen wilde besparen. Mijn kinderen, en het liefst alle andere kinderen. En alle ouders. Ik wens iedere vrouw, iedere ouder en bovenal ieder kind een liefdevolle start. En als ik daarbij kan helpen, doe ik dat met liefde. Heel veel liefde.

Moederschap als yogamat / coaching @ Jade & Lune
maart 2019

Mamaaaaaa,         mag ik een snoepje?

Mamaaaaaa, kom me helpen, nu meteen!
Mama, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, NU komen! Mamaaaaaaa!
Hoe vaak heb ik zelf tot tien moeten tellen om niet knettergek te worden?
Hoe vaak ben ik mezelf verloren in mijn overvolle chaotische moederbrein, de overvolle wasmanden en de chaotische troep in de woonkamer?
Ik heb TIJD NO-DIG voor MIJ-ZELF!
Verlies ik al mijn vrijheid in het moederschap? vroeg een zwangere moeder mij laatst.
Kan ik nog mediteren en tijd aan mezelf besteden? De kostbare stiltetijd met mezelf beleven om uit mijn hoofd te reizen naar mijn hart?
Als dat met moeite lukt in deze veel te drukke maatschappij, hoe moet dat straks met een baby als echt alle vrijheid verloren is gegaan?
Zit vrijheid in de lanterfant-tijd op de zaterdagochtend, waarna je na een rondje hardlopen om half 12 besluit om weer in bed te gaan liggen, de spontane borrel op donderdagavond zonder daarvoor oppas te hoeven regelen of zonder zorgen tot 3 uur ’s nachts series te kijken omdat je de volgende dag gerust uit kunt slapen?
De goddelijk lange yogapractice, met een tweede kopje thee na. De ultieme meditatiesessie met voortschrijdende inzichten zoals je ze nooit eerder had.
Dat verlies je geheid.
Zelfs je kostbare 5 minuten in het kleinste kamertje worden je afgenomen door een krijsend kind in de wipstoel of een rustig kind in de draagzak én aan de borst in datzelfde kleinste kamertje. Reken maar dat het te klein, te warm en uiterst oncomfortabel is. De koffie is opeens noodzaak, maar altijd koud. De to do lijst oneindig, evenals de puinzooi. Over haren kammen kun je alleen dromen. Dromen? oooh, slaap! kostbare lieve slaap. Waar ben je om mij op te laden en mijn brein te laten functioneren?
Als je kind maar gelukkig is, we zetten onszelf er graag voor op zij.
Het ego verliest, de liefde wint.
Wat heb ik verlangd naar de meditatiesessies, woedend, gefrustreerd en machteloos versmolt ik het volgende moment in liefde voor het lieve lachje van mijn kind. Ik leerde mijn grenzen kennen, mijn mogelijkheden om te groeien. Mijn frustraties, mijn liefde. Mijn vermoeidheid, mijn oneindige energie. Mijn allerlelijkste diepste donkerste kant en mijn allermooiste liefdevolle zachte kant.
Met een driftige peuter in de supermarkt, de verwijtende blik van de één en een medelevende blik van de ander, dwaal ik in gedachten af naar de yogales.
Adem..
Wees zacht voor jezelf. Accepteer waar je nu bent. Dat kan morgen anders zijn, of over 5 minuten.
Ik ben in de supermarkt.  Met een ziedend kind. Ze verstijft, ze krijst. Ik adem, ik verzacht, ik wacht.
Er ontstaat ruimte.
De weg van mijn hoofd naar mijn hart, van frustratie naar liefde.
Ik maak hem elke dag. Als een gruwelijk of goddelijk lange yogapractice van zeker 12 uren op een dag.
Het moederschap lijkt wel mijn meditatiekussen.
Het moederschap is mijn yogamat.
Schuiven naar boven